Fotograf: Google Haritalar (ucuncu taraf)

Asagidaki ozellikler Google Haritalar uzerinden ucuncu-taraf-atifli olarak derlenmistir; nötr bilgidir ve herhangi bir siralama veya ustunluk iddiasi icermez.

Asagidaki yorumlar Google Haritalar uzerinden ucuncu-taraf-atifli olarak derlenmistir; Fizik Tedavi Merkezleri tarafindan uretilmemistir ve herhangi bir siralama, skor veya ustunluk iddiasi icermez. Gizlilik geregi yalnizca yorumcunun adi, yildizi, metni ve tarihi gosterilir.

• 성열1.0

  Yatay geçiş yaparak bu okula geldim. Kısaca burada geçen yıllarımı anlatmak istiyorum. İlk yıllar gerçekten çok güzeldi. Büyük şehirlerden gelen insanlar için zor bir dönem sizi bekleyebilir; fakat küçük ilçelerden, daha az gelişmiş yerlerden gelirseniz size çok yabancı gelmeyecek bir yer olur. Özellikle Akdeniz ve Anadolu’dan gelen arkadaşlar için alışılmışın biraz dışında bir ortam olabilir. Ben de Trabzon’dan kalkıp geldim. İlk yıllar gerçekten çok zevkli geçiyor çünkü okula yeni başladığınız için sürekli bir keşfetme süreci oluyor. Fakat şehir çok küçük olduğu için keşfedilecek şeyler de bir süre sonra tükeniyor. İlk yılımın ilk iki ayından sonra hayatım apart-okul, okul-apart şeklinde geçti. Bunun haricinde pek bir aktivite yapmadım. Yürüyüş yapmayı ve yalnız kalmayı sevdiğim için genelde apartmanın hemen önünde bulunan Çoruh Nehri’nde yürüyüş yapardım. Çünkü bunun dışında yapılabilecek pek bir aktivite yoktu. Kendi bakış açıma ve kültür seviyeme uygun çok fazla öğrenci arkadaşım da olmadı. Bu sebeple üniversite hayatım daha çok yalnız geçti. Eğitim elemanları konusunda ise şunu söyleyebilirim: Sizi asla bir ünversite öğrencisi, yani yetişkin biri gibi hissettirmiyorlar. Derste “telefonla oynama”, “şunu yapma”, “bunu yapma” gibi sürekli uyarılar yapılması, insanı hâlâ lisede gibi hissettiriyor. Ben Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu’nda Çocuk Gelişimi bölümünde okudum; bu söylediklerim daha çok kendi bölümüm için geçerli. Buranın bana en büyük katkısı ise hak mücadelesi ruhunu kazandırması oldu. Bir eğitim elemanıyla yaşadığım bir olay bunu bana net şekilde gösterdi. İsmini vermeyeceğim. Bütünleme sınavına girmiştim ve en az 75 beklediğim bir kağıttı. Yani cevaplarımdan neredeyse tamamen emindim ve 70-80 arası bir not bekliyordum. Fakat eğitim elemanı iki dersten de bana 50 vermişti. Bunun imkânsız olduğunu biliyordum. Dilekçeler vererek cevap anahtarını görmek istedim fakat hiçbir şekilde bana gösterilmedi. Ben de CİMER’e yazdım. Oradan da bir sonuç çıkmayınca mecburen dava açtım. Dava sonucunda ise aslında 79 puan almam gerektiği ortaya çıktı. Bu süreç bana hak aramanın ne kadar önemli olduğunu öğretti. Her ne kadar mezuniyetim, uğradığım haksızlıklar yüzünden uzasa da sonunda toplamda iki buçuk yılda okulumu bitirdim. Kısacası bu okulun bana en büyük katkısı hak mücadelesi ruhunu kazandırması oldu. Aslında lise hayatımda da hakkımı hiçbir zaman yedirmeyen bir öğrenciydim. Bir öğretmenim bana proje ödevinden haksız yere 50 puan vermişti ve bu sebeple konuyu Milli Eğitim’e kadar taşımıştım. Özetle söylemem gerekirse; öğretim elemanları bu konuda oldukça yetersizdi. Öğrenci ayrımı çok fazla yapılıyordu ve haksızlık belli bir noktadan sonra gerçekten yorucu hâle geliyordu. Elbette bütün öğretmenleri aynı kefeye koyamam. Her ne kadar bazı hocalarımda hayal kırıklığı yaşasam da, gerçekten çok iyi insanlar da vardı. Özellikle bir hocam vardı; kendisi psikologdu ve tam anlamıyla öğrenci dostu, çok anlayışlı ve çok iyi kalpli bir insandı. Kısacası bu şekilde arkadaşlar. Umarım sizlerin üniversite hayatı çok daha güzel ve unutulmaz geçer.